Over onzekerheid en zelfverzekerdheid

“Confidence: It is based on a constant awareness of how short life is and how little we ultimately lose from risking everything.”

Irrationele angsten en een verstoord tijdsbesef zorgen dat we niet doen wat we willen doen. Of niet zijn wie we willen zijn. We stellen het uit. Het komt later wel. We durven het niet. Wat als het niet lukt? Zonde. We stellen ons leven dan uit en nemen genoegen met een ondergeschikte versie van hoe het leven kan zijn. Maar serieus. Wat heb je te verliezen? Imago? Status? Ego? Wat geld? Al die dingen zijn fictief en vluchtig.

Als je beseft hoe groot de wereld is (hoeveel mensen en hoeveel kansen er zijn), hoe onverschillig de mens is en hoe vluchtig imago, status, ego en geld is, dan zal je ook beseffen hoe irrationeel de meeste angsten zijn. Je beseft dan dat er nauwelijks goede redenen zijn om niet te doen wat je graag zou willen doen. Kijk. Zowel zekerheid als onzekerheid hadden vroeger een belangrijke evolutionaire rol. Soms loont risico en soms loont twijfel.

Maar tegenwoordig loont risico meer en twijfel minder. Sure, beide hebben zijn voordelen, maar in de moderne, dynamische, grotere wereld – met meerdere vangnetten, loont het meer om zelfverzekerder te zijn.

“We are more often frightened than hurt; and we suffer more from imagination than from reality.” — Seneca

We often try to convince others and ourselves that we are something we are not, something we have an idea we “should” be.

People think others pay close attention to what they are doing. There are not.

“The whole future lies in uncertainty: live immediately.” — Seneca

“The fear doesn’t go away. It is always a battle.”

We zijn heel goed op de hoogte van al onze twijfels en tekortkomingen. Maar we weten die niet van anderen. Het is dan makkelijk om te denken dat anderen beter zijn of het beter hebben, terwijl dat meestal niet zo is.

“Fear melts when you take action towards a goal you really want.” – Robert G. Allen

We begin by worrying we aren’t good enough, smart enough or talented enough to get what we want, then we voluntarily live in this paralyzing mental framework, rather than confront our own role in this paralysis. Just the possibility of failing turns into a dutiful self-fulfilling prophecy. We begin to believe that these personal restrictions are, in fact, the fixed limitations of the world. We go on to live our lives, all the while wondering what we can change and how we can change it, and we calculate and re-calculate when we will be ready to do the thing s we want to do. And we dream. If only. If only. One day. Some day.

Every once in a while — often when we least expect it — we encounter someone more courageous, someone who choose to strive for that which (to us) seemed unrealistically unattainable, even elusive. And we marvel. We swoon. We gape. Often , we are in awe. I think we look at these people as lucky, when in fact, luck has nothing to do with it. It is really about the strength of their imagination; it is about how they constructed the possibilities for their Life. In short, unlike me, they didn’t determine what was impossible before it was even possible.

Debbie Millman’s, “Look Both Ways: Illustrated Essays on the Intersection of Life and Design”

The fears you don’t overcome become your limits

Delen: