Waarom ik geen verhalen vertel op mijn blog

 

Weet je waarom ik geen verhalen vertel op mijn blog?

Omdat ik lafhartig en daarom een beetje dom ben. Ik zou beter moeten weten.

Het vertellen van verhalen is namelijk de meest effectieve manier is om mensen te informeren, interesseren en motiveren. Een verhaal is effectiever en krachtiger dan logica, data, foto’s, illustraties of mooie grafiekjes.

Een verhaal spreekt direct met de ziel van de lezer

Een verhaal werkt zich om alle angsten, drempels en vastgeroeste gedachten heen.

Je brein spiegelt zich aan de hoofdpersoon. Zijn emoties worden jouw emoties. Zijn ideeën worden jouw ideeën. Zijn moed wordt jouw moed.

Maar toch doe ik het niet.

Het is voor mij een te onbekend gebied

En het onbekende is te oncomfortabel.

Wat ik eigenlijk nodig heb om meer verhalen te schrijven is een verhaal over een persoon die verhalen leert schrijven.

Een verhaal met wat teleurstellingen, verassingen en een goed einde. Een verhaal over een underdog, iemand waarbij je dacht ‘Nee, die gaat het nooit redden’, maar die tegen alle verwachtingen in slaagt.

Hij slaagt niet door een deus ex machina – een onverwachte goddelijke ingreep, talent of superkracht -, maar door doorzettingsvermogen, een ingeving en hulp van vrienden en onbekenden.

Een cliche? Zeker. Werkt het? O ja zeker.

Waarom heb ik een verhaal nodig?

Een verhaal is zo effectief, omdat het een evolutionair nut heeft. Het vertelt ons hoe we moeten handelen in onbekende situaties.

Zo leren verhalen ons dat we geen appels moeten aannemen van oude vrouwen en dat je gewoon Google Maps moet gebruiken om de weg terug te vinden en geen broodkruimels.

“Raymond Mar concluded that there was substantial overlap in the brain networks used to understand stories and the networks used to navigate interactions with other individuals — in particular, interactions in which we’re trying to figure out the thoughts and feelings of others”

Annie Murphy Paul // Your Brain on Fiction

Als je geen script hebt om op terug te vallen, nemen emoties en het oerbrein jouw gedachten en lichaam over. Dat kan leiden tot een fight, flight of freeze situatie.

Het leidt naar een oncomfortabele situatie waar je niet zo goed weet wat je moet doen. En dan kruipen we meestal liever weer terug naar onze o-zo-fijne comfortzone, en bannen het schrijven van verhalen uit onze gedachten. Het is toch niets voor mij.

Ja, maar… er zijn toch genoeg boeken en blogs van professionele schrijvers over het schrijven van verhalen?

Dat klopt. En die helpen ook.

Maar soms is er een knowledge gap tussen professionele verhalenvertellers en mensen die verhalen willen leren schrijven. En als die knowledge gap te groot is dan oppert de gedachte: “Ja, maar jij hebt makkelijk praten” (wat is dat eigenlijk een vreemde zin).

Ze hebben het over de verschillende verhaalstructuren, het creëren van karakters, het schrijven van dialogen, het creëren van spanning, de eerste versie en het editen.

Maar dit is voor mensen die nog nooit een verhaal hebben geschreven een stap te ver. We moeten bij het begin beginnen.

We moeten eerst ontdekken dat ons leven nu al bestaat uit verhalen

We moeten ontdekken dat het vertellen van een verhalen helemaal niet zo onbekend gebied is.

“A story, if broken down into the simplest form, is a connection of cause and effect. And that is exactly how we think. We think in narratives all day long, no matter if it is about buying groceries, whether we think about work or our spouse at home. We make up (short) stories in our heads for every action and conversation. In fact, Jeremy Hsu found [that] “personal stories and gossip make up 65% of our conversations.”

Annie Murphy Paul // Your Brain on Fiction

Actie en gevolg. Zo simpel kan het zijn. We denken in verhalen. En 65% van onze gesprekken bestaan uit verhalen.

De volgende stap is het herkennen van de verhalen die we vertellen en kijken welke we verhalen we kunnen gebruiken in onze artikelen.

Ja, maar ik heb geen interessante verhalen

Dat dacht – en denk – ik dus ook.

Maar dat is niet de waarheid. Wat voor jou een normaal, voor de hand liggend, saai verhaal is, is dat niet voor een ander. De voor jouw bekende situaties zijn voor anderen onbekende situaties.

Zo gebruik ik aan het begin van de SEO cursus een voorbeeld om aan te tonen hoe bereikbaar succes met SEO kan zijn en hoe lang het kan duren voordat je resultaten ziet. Ik had het over een testwebsite met 17 vrij simpele, maar geoptimaliseerde artikelen, die in totaal 7.000 bezoekers per maand opleverden.

Maar hoe krachtig is dit voorbeeld?

Ik denk dat het niet zo krachtig is. Ik denk dat het een “Ja, maar jij hebt makkelijk praten”-gedachten oplevert.

Ik zou van dit voorbeeld een verhaal moeten maken. Ik zou moeten vertellen dat ik wou kijken of de tactieken die ik zelf gebruik (en die ik adviseer) ook toepasbaar zijn in andere niches.

Ik had moeten vertellen dat ik een niche koos waar ik 0,0 verstand van had. Ik had moeten vertellen wat de naam van de site was. Ik had foto’s van de site en de pagina’s die ik had gemaakt moeten gebruiken. Ik had moeten vertellen wat ik hoopte te bereiken, waar ik tegenaan liep, hoe ik alles aanpakte, waar ik overmoedig was, welke resultaten tegen vielen, welke verassingen er waren en waar ik me zorgen om maakte (,zo dacht ik dat ik faalde, omdat ik de eerste drie maanden weinig resultaat zag).

Ik had een echt beeld moeten schetsen van de situatie.

Niet een rooskleurig beeld. Zo simpel is de wereld niet. En hoe rooskleurig het beeld is dat je schets, hoe onbereikbaar dat beeld wordt.

Zo voel je misschien geen sterke band met Willem Alexander. Simpelweg omdat er altijd een ‘ideaal’ beeld wordt geschetst. Maar die band zal sterker zijn als je de echte Willem Alexander zou kennen. Een man met twijfels, emoties, zorgen, onzekerheden en machteloosheid.

Kortom:

Iedereen heeft interessante verhalen, omdat iedereen realistische verhalen heeft

Een verhaal hoeft niet episch te zijn, om interessant te zijn.

Achter elke opdracht die je doet, zit een verhaal. Met een beetje moeite ontdek je dit verhaal – door vooraf en achteraf met de klant in gesprek te gaan – en kan je het verhaal gebruiken op jouw site.

Zelfs kleine dialogen kunnen grote verhalen vormen. Kitty is daar goed in. Ze gebruikt dialogen met vrienden, familie, klanten, collega ondernemers en de fysiotherapeut om een onderwerp in te leiden of uit te leggen. En dat werkt.

Dus misschien moet ik, en jij – als je ook verhalen wil vertellen, beginnen met het vertellen van kleine verhaaltjes

Niet te moeilijk doen. Een kleine anekdote. Het hoeft niet zo interessant te zijn. Een kleine observatie. Een dialoog van drie zinnen.

Gewoon oefenen. Gewoon proberen.

En ik denk dat zelfs die kleine mini-verhalen, ook al zijn ze niet boeiend, jouw blogs en mijn blogs een stuk interessanter maken.

 




Gratis goodies, e-books en updates over SEO en ondernemen ontvangen?

Auteur: Ruben Bunskoeke



Volg 000.nl op Facebook

Het gratis e-book '4 genegeerde inzichten voor meer (online) succes' ontvangen?

Bekijk de praktische SEO cursus voor zelfstandige ondernemers van 000.nl
Ruben

5 responses to “Waarom ik geen verhalen vertel op mijn blog

  1. Wat een mooi verhaal Ruben :-)
    Voor inspiratie kun je ook eens op mijn blog kijken. Wat ik overigens begonnen ben, doordat jouw eerdere blogs mij inspireerden en juist dát zetje gaven om ook gewoon maar te beginnen…

  2. Maar alles is al een verhaal. Jij bent de hoofdpersoon in jouw blog. Het gaat niet om de verhaalvorm op zich, maar om waar je het voor gebruikt. Ik bedoel: het gaat om: past je verhaal bij de crux?

    1. Ik herlees dit blog net. Wat ik eerst niet zag of niet duidelijk zei: dit blog is een verhaal over jou. Schrijf eens op hoe dat ging, leren schrijven, voor jou. Ergens snapte je het opeens, en nu ben je een van de leukste bloggers die ik ken. Wat ontdekte je?

      1. Ja, precies. Maar dat deed ik expres. Een blog in verhaalvorm over het feit dat ik te weinig verhalen gebruik.

        Lastig om achteraf te ontdekken wat precies het punt was dat ik het snapte (en wat ik dan precies snapte?). Denk dat positieve feedback een enorme rol heeft gespeeld. En een wil om ergens beter in te worden. Maar ik moet er maar eens goed over nadenken (en misschien er een blog over schrijven).

Plaats een reactie