“Is dit het beste dat je kan maken?”

Mark kreeg de opdracht om een korte essay te schrijven van twee pagina’s*.

Hij werkte een volle avond aan zijn essay. Hij dook in de boeken, formuleerde een handvol argumenten en schreef in een lange adem de essay. Zoals hij al talloze keren heeft gedaan. Aan het einde van de avond stuurde hij het essay op.

Zijn docent stuurt een uur later één zin terug:

“Is dit het beste dat je kan maken?”

“Shit.”

Mark pakte zijn essay erbij en begon het door te lezen. “Uhuh. Hmm. Oké, het kan beter… maar zo slecht is die toch niet? Ik heb met slechtere essays voldoendes gehaald.”

Na een paar keer diep ademhalen stuurde hij een mailtje terug naar de docent: “Nee, het kan beter. Ik stuur je morgenavond de nieuwe versie.”

Mark ging de volgende dag vastberaden aan de slag. Hij deed extra onderzoek, verbeterde zijn argumenten, schreef een betere inleiding, maakte lange zinnen korter en elimineerde wat nietszeggende zinnen.

Hij was trots.

Eindelijk snapte hij het mailtje van de docent. De eerste versie was inderdaad slordig. Het kon beter. En nu… nu is die beter. Veel beter. Met een trots gevoel stuurde hij zijn essay naar de docent op.

De volgende dag kreeg hij weer een reactie van de docent.

Weer één zin. Dezelfde zin: “Is dit het beste dat je kan maken?”

Mark staarde naar de zin met pure onbegrip. Een gevoel van woede en onzekerheid overspoelde hem. Hij heeft twee volle avonden aan het artikel gewerkt. En het is weer niet goed genoeg? Pfff… hij vertelt niet eens wat er niet goed is.

Na een paar uur ging hij verslagen aan de slag. Hij moest die voldoende halen.

Hij vroeg om wat feedback van andere studenten en kreeg wat complimentjes en een paar verbeterpunten terug.. Hij benaderde zelfs zijn lievelingsdocent voor feedback. Die docent begreep de harde kritiek ook niet. Hij vond het essay bovengemiddeld. En toch gaf de docent wat tips om de argumenten aan te scherpen, wat zinnen helder te maken en de conclusie te versterken. De hele avond verwerkte hij de feedback en paste elke techniek toe die hij kon bedenken. 23.14 stuurde hij helemaal uitgeput zijn essay op.

Om 8.12 had hij een mailtje van de docent.

Weer. Die. Zin.

Een wereldbreker. Zijn wereldbreker: “Is dit het beste dat je kan maken?”

WAT!?

Mark kon het niet geloven. Hoe de fuck kan dit niet genoeg zijn? Nee. Nee. Nee. Nee. Dit ligt niet aan mij. Dit ligt aan hem.

Hij geeft het op. Hij kon niet meer. Hij stuurt de docent een korte zin terug, “Ja, dit is het beste dat ik kan maken.”

In drie minuten heeft hij een mailtje terug.

“Oké, dan ga ik het nu lezen.”

Het lijkt soms een tijdverspiller

Het voelt soms nutteloos.

Uren besteden aan het verbeteren en herschrijven van een artikel.

Je creëert niets nieuws, je past alleen dingen aan die er al zijn. Of erger nog, je vernietigt wat je met zorg hebt gemaakt.

En de inhoud verandert niet.

Je vertelt hetzelfde. Je geeft dezelfde tips.

Waarom moet je dan uren besteden om alles net wat leuker, helderder en energieker te krijgen?

Omdat het niet draait om jou.

Het draait om de lezer. Hoe de lezer jouw artikel ervaart.

Jij wilt zijn of haar tijd en aandacht. Niet andersom.

Jij wilt dat de lezer jou leuk vindt, waardeert en vertrouwt.

Dat betekent dat jij jouw beste beentje voor moet zetten. Alsof je op een eerste date gaat. Alsof je jouw schoonouders voor de eerste keer ontmoet. Alsof die nieuwe lezer jouw beste, leukste en/of grootste klant kan worden.

*: Hier kan je het originele ‘Is this the best you can do?’-verhaal vinden: Interview met Winston Lord over o.a. Henry Kissinger


Auteur: Ruben Bunskoeke


Cursussen van 000.nl

Cursus ondernemen: vijf cursussen in één
Cursus SEO: hoe word je een autoriteit
Cursus copywriting: leer bloggen en slimmer verkopen
Ruben


Het gratis e-book ‘4 genegeerde inzichten voor meer (online) succes’ ontvangen?

Schrijf je dan hieronder in voor de nieuwsbrief van 000.nl.

Delen:

2 responses to ““Is dit het beste dat je kan maken?”

Plaats een reactie